شاید گمت کرده باشم و شاید احیانا ولم کرده باشی و شاید هزار چیز دیگر.نذرم را مدام فراموش می کنم و جای تو تازه به هزار چیز دیگر فکر می کنم.نیستی انگار و هزار چیز دیگر جای تواند.درس دارم و دغدغه هزار چیز دیگر غیر تو. دانشگاه و میم و الف و سین و میم و و غیر تو.همه غیر تو.
اقرار اینگونه مضخرفات،حتی به درد کلیسا هم نمی خورد."جریمه دادن" برایش گناه است."هزینه اعتراف" اش شبهه ناک است.می فهمی؟
دلشوره مدام دارم و أین "هوالذی انزل السکینه فی قلوب"که یا من قلب ندارم یا قلبم جا ندارد یا کیفیت ندارد یا نیست یا نیستی.و هرکدامش بلاست"کما بعدت ثمود"و وجودم انگار مکتوب می خواهد نه کتاب...انگار خدا می خواهد نه حرم...انگار مونس میخواهد نه دوست...شفیق می خواهد نه رفیق...مانده ام که قیامت نیامده اینطور پریشانم.چه برسد به یوم التشویش...
و دلم عجیب "چارچوب"می خواهد.شاید هم یک پنجره برای نفس کشیدن...رو به سوی خدا احتمالا...از همین شعارها که همه مان می دهیم دیگر.بدون اینکه بدانیم دل خودش خانه است؛باید باشد.
...هست؟